Lubię nagrywać z Jabolem, bo według mnie nasze style się fajnie komponują, a dodatkowo ze względu na różnicę wieku nas dzielącą do tematów podchodzimy zawsze w trochę inny sposób, spoglądając na nie z nieco innej perspektywy – wydaje mi się, że to dodaje numerom sporo świeżości. Nie wiem jednak czy najfajniejszą sprawą nie jest fakt, że nie trzeba mu mówić dwa razy, kiedy jest opcja nagrywania. Wystarczy cynk i hasło i zawsze jest chętny, żeby coś razem ogarnąć. Tak też było w przypadku „Na Poważnie EP”. Za genezą materiału nie stała żadna głębsza historia – po prostu miałem paczkę bitów od Pure Geniusa i razem z Jabolem stwierdziliśmy, że trzeba coś pod nie przewinąć.  Wszystkie sześć numerów zarejestrowaliśmy w listopadzie 2010 roku w 375 Studio, o czym napomknąłem przy okazji jednego z wcześniejszych wpisów. Genius natomiast zajął się aranżacją, mixem i masteringiem. Całość trwa dwadzieścia pięć minut. Projekt był raczej szybką akcją – nie bawiliśmy się w patronaty i promowanie materiału, nie chciało nam się nawet robić wersji fizycznej.  Epka rozeszła się głównie po znajomych i w necie. Przy okazji zgrywania wokali zarejestrowaliśmy i zmontowaliśmy jeden video trailer, ale było to bardziej dla zajawki niż faktycznie w celach promocyjnych, zresztą nie wiem nawet czy kiedykolwiek był gdzieś publikowany.

Numery są w większości poważne (jak sama nazwa epki wskazuje) i była to raczej znaczna zmiana w stosunku do naszych wcześniejszych nagrywek. W zasadzie jedynym lekkim trackiem był „Potem” – o luźnym podejściu do obowiązków i przekładaniu spraw na później. Z perspektywy czasu wydaje mi się, że to zarazem najlepszy numer, pewnie też ze względu na fajny, bujający bit Pure Geniusa. Do pozostałych kawałków, przyznam się szczerze, raczej nie wracam.

Epka jednak przede wszystkim wbiła mi się w pamięć ze względu na fakt, że był to ostatni projekt sygnowany jako Skład-Nie-Skład. Przez te parę lat od premiery „EP czyli Poskładany Mixtape” minęło już trochę czasu i mimo wszystko w jakimś tam stopniu zapracowaliśmy na to, żeby nasze ksywki mówiły ludziom coś więcej niż nazwa składu, którego materiały w zasadzie nigdy nie były promowane. Zdecydowaliśmy, że od tej pory wszystkie nasze wspólne rzeczy podpisane będą po prostu FRK x Jabol. Co ciekawe, taka forma zapisu (z „x” pomiędzy ksywkami) była raczej zarezerwowana dla modowych kolaboracji różnych firm (głównie streetwearowych). Wpadłem jednak na pomysł, żeby przeszczepić taki zapis na sposób brandowania naszych nagrywek, co wiązało się ogólnie z wizerunkiem, stylem i tematyką numerów, które miały dopiero nadejść – ale o tym więcej napiszę przy okazji „Metroulic”.

Dobra FRK, popatrz na Eisa / nawijał „Nasze Dni” a teraz ma Pudelka
nie mówię, że chcę na dworze spać na pudełkach / ale jak coś zrobię to tylko prosto z serca
na razie nie mam miejsca w życiu na pierdolnięcia / mam kobietę, ziomków, teksty na pętlach
nie podkręcam tempa, przydaje się zawieszka / jakaś laska tempa daje tu za Leszka – Jabol (Skład-Nie-Skład – „Potem”).

Słyszę zegar który tyka cały czas / nie widzę już wskazówek nawet nie mam na to szans
dookoła mrok, spokój przejmuje otoczenie / wtapiam wzrok w pokój, analizuję siebie
znam swoje zachowanie w takich chwilach jak ta / wtedy stwarzam sytuację: tylko cisza i ja
czasem nie chcę Cię widzieć, nie chcę porozmawiać / nie odbieram telefonu bo nie widzę sensu kłamać – FRK (Skład-Nie-Skład – „Sam”).